Gazeta codzienna

Sztuka. Kultura. Nauka.

* * *
Merkuriusz Polski dzieje wszystkiego świata w sobie zamykający dla informacji pospolitej. Od 3 stycznia 1661.
czwartek, 19 Styczeń, 2017 - 17:51

Awarowie- antyczni Obrzyni zamieszkujący Małopolskę?

wt., 29/10/2013 - 19:32

Najstarsza wzmianka o Awarach jako mieszkańcach źródeł Wisły pochodzi z lat 138- 161 n.e. i jest zawarta w dziele Klaudiusza Ptolemeusza. W portalu Histmag.org użytkownik Herod pisze: "W Europie Środkowej, już w II w. n.e. wspominane jest przez Ptolemeusza, u źródeł rzeki Wisły, plemię Awarinów (Obrzynów). Mimo iż jest to najstarsza wzmianka o plemieniu Awarów (Obrów) informacja ta jest z reguły ignorowana".

wg Roczniki i kroniki polskie i litewskie najdawniejsze, Autorzy Wacław Aleksander Maciejowski

Awarowie to koczowniczy lud, który w połowie VI wieku wzrósł w siłę w Europie. Utworzone przez Awarów wspólnie z Kutigurami państwo Kaganat Awarów zasłynęło na przełomie VI i VII wieku łupieżczymi wyprawami głównie przeciw Bizancjum. Po upadku kaganatu na początku IX wieku Awarowie stopniowo zaniknęli. W Polsce znaleziono wiele tzw. pochówków wampirycznych, tymczasem to Awarowie mieli zwyczaj swoim składanym do grobu zmarłym ucinać głowy i krępować kończyny co może świadczyć o wierze w wampiryzm i demony.

Legendarne początki Awarów

Abaris lub  Abarys, Awarysz to postać mająca być powiązana z początkami Awarów. Był także postacią historyczną – scytyjskim uczonym, lekarzem, wróżbitą, mędrcem. Żył w VI w. p.n.e. Wspominają o nim Herodot i Pindar. Był jednym z Hiperboreadów, podróżował na zagadkowej i niewyjaśnionej złotej strzale, która dał mu Apollo w zamian za służbę u niego. Zbierał pożyteczne wiadomości i miał być autorem licznych książek, w tym opisu wizyty Apolla u Hiperborejczyków, dzieł teogonicznych, oraz traktatów o wróżbiarstwie z wnętrzności zwierząt. Powściągliwy, prostego sposobu życia. Według jednych żył w czasach oblężenia Troi, inni uważają, że był współczesnym Krezusa. Gdy wybuchła plaga w całym ówczesnym świecie, wyrocznia Apollina powiedziała Grekom i barbarzyńcom, że Ateńczycy powinni odmówić modlitwę w imieniu wszystkich. Tak więc wiele ludów wysłało ambasadorów do Aten, Abaris został ambasadorem Hiperboreadów- ludów żyjących „ponad wiatrem północnym”, na krawędzi świata w Hiperborei, w miejscu, w którym ciągle świeciło słońce. Cieszyli się tam ciągłym i idealnym szczęściem oraz wieczną młodością. Apollo spędzał zimę pośród Hiperboreadów, odwiedzili ich także herosi Herakles i Perseusz. Ofiarował swoją strzałę Pitagorasowi w zamian za lekcje filozofii.

Kolejna wzmianka pochodzi z lat 138- 161 n.e. Mieli oni żyć u źródeł Wisły, jako Awareni.

Jeśli książę lub król Krak żył w Krakowie, a wzmianka w roczniku średniowiecznym datująca go jako "Dux Cracovie" jest poprawna, to podczas prac archeologicznych u podnóża kopca znaleziono brązową ozdobę uprzęży końskiej używanej przez Awarów, co sugeruje że obie postacie mogłyby mieć coś wspólnego.

Menander[13] opisuje ich niepowodzenia w walce słowiańskich Antów z Awarami oraz poselstwo wysłane przez Antów do kagana Awarów. Przywódca poselstwa, Medzamir, wyniosłym zachowaniem oburzył kagana, który polecił go zabić.

Kiedy władcom Antów niedobrze się wiodło i wbrew swym nadziejom znajdowali się na dnie upadku, zaraz Awarowie grabili ich ziemie i łupili kraj. Utrapieni najazdami nieprzyjaciół Antowie wysłali do nich poselstwo, wybrawszy w tym celu Medzamirosa, syna Idaridziosa a brata Kalagastosa i prosili, aby wykupił kilku wziętych do niewoli współplemieńców. Medzamiros tedy przybywszy w poselstwie do Awarów, a będąc człowiekiem wymownym i lubiącym górnolotne słowa, przemawiał do nich trochę dumnie i hardo. Wtedy ów Kotagir, sprzyjający Awarom, a knujący jak najgorsze zamysły przeciw Antom, skoro Medzamiros mówił zbyt wyzywająco jak na posła, powiedział do chagana: „ten człowiek posiada u Antów największe wpływy i potrafi w każdym wypadku stawić czoło swoim wrogom; trzeba go zatem zgładzić, aby na przyszłość bez przeszkód najeżdżać na ich ziemie". Za jego namową Awarowie podeptali przywileje poselskie i za nic mając sprawiedliwość Zamordowali Medzamirosa. Od tego czasu jeszcze więcej niż przedtem spustoszyli ziemie Antów i nie przestali stamtąd uprowadzać ludzi i zdobyczy"

Historia Franków Grzegorza z Tours opisuje wyprawę Awarów przeciwko Frankom w roku 566 (na ziemiach południowej Polski obecność Awarów potwierdzają znaleziska awarskie) i wspomina, że Awarowie, gdy dotarli wreszcie do ziem zamieszkiwanych przez Franków, byli wygłodzeni, co jest interpretowane jako dowód na to, że ich wyprawa przechodzić musiała przez opustoszałe tereny

Kolejną informację o Awarach podaje w swej Kronice Menander. Pisze on o pojawieniu się w Konstantynopolu poselstwa awarskiego na przełomie 557 i 558 roku. Awarzy byli wedle Menandra zupełnie nieznani Bizantyjczykom. Sensację wzbudził ich wygląd – długie splecione warkocze noszone przez mężczyzn. Wydaje się, że rzeczywiście Bizantyjczycy w tym czasie nie zetknęli się z Awarami i nic o nich nie wiedzieli, bowiem kolejną informację o Awarach Menander podaje w związku z wizytą posła kagana tureckiego Dizabula w 568 roku. Poseł miał wówczas przekazać, że Awarzy są zbiegłymi poddanymi tureckimi, których kagan zamierza ścigać i ukarać. Tenże Menander podaje również, że w trakcie poselstwa bizantyjskiego do Turków w 576 roku kagan Turksathos wyraził wobec posła greckiego Walentyna niezadowolenie z powodu układów Bizancjum z jego zbiegłymi poddanymi, Awarami, których nazwał Warchunitami[1].

Najwięcej wiadomości o pochodzeniu Awarów przynosi list kagana Tardu do cesarza Maurycjusza z 598 roku przytoczony w kronice Teofilakta Symokatty: kagan przeprowadził i drugie przedsięwzięcie i podporządkował sobie wszystkich Ogur. Jest to jedno z najsilniejszych plemion zarówno ze względu na wielką liczebność jak i wyszkolenie w rzemiośle wojennym. Żyją oni na wschodzie, gdzie przepływa rzeka Til, którą Turcy zwą Czarną. Najdawniejsi wodzowie tego plemienia nazywani byli „War” i „Hunni”. Za panowania cesarza Justyniana z owych „War” i „Hunni” niewielka grupa młodzieży tego ludu wpadła do Europy. Ci nazwawszy się Awarami, uczcili swego wodza nazwaniem „Qagan” […] Barselci, Onogurzy, Sabirowie i oprócz nich inne plemiona huńskie, ujrzawszy, że część War i Hunni uciekła w kierunku ich siedzib, przejęci zostali strachem – przypuszczali, że pośród przybyszów są Awarzy. Dlatego uczcili tych uciekinierów wspaniałymi darami, wierząc że kupili sobie w ten sposób bezpieczeństwo. Kiedy War i Hunni ujrzeli korzystny początek ucieczki, wykorzystali pomyłkę poselstwa i sami zaczęli nazywać się Awarami. Pośród plemion scytyjskich bowiem plemię Awarów jest najbitniejsze[1]

  • 557 – Opis akcji wojennej Awarów w Europie w rejonie północnego Kaukazu
  • 558 – Podbój plemion huńskich: Barsilów mieszkających między Morzem Kaspijskim a Kubaniem i Sabirów zamieszkałych na prawym brzegu Wołgi.
  • 558 – 560 - Rozgromienie Utigurów. Podbój terytoriów Kutigurów i utworzenie federacji plemiennej z Kutigurami, Utigurami i plemionami huno-bułgarskimi: Barsilami i Sabirami.
  • 561 – Wspólny z Kutigurami najazd na ziemie położone dalej na zachód, a zamieszkane przez słowiańskich Antów.
  • 561 – Osiedlenie Awarów przez Bizantyńczyków na północ od Dolnego Dunaju, jako kordonu przed najazdami słowiańskimi na Cesarstwo.
  • 562 – Zakończona niepowodzeniem wyprawa na kraj Franków.
  • 566 – Kolejna, tym razem zakończona zwycięstwem wyprawa przeciw Frankom.
  • 567 – Udział w konflikcie gepidzko – longobardzkim i zajęcie ziem Gepidów na Nizinie Węgierskiej w dorzeczu Cisy, aż po Siedmiogród.
  • 568 – Zajęcie ziem opuszczonych przez Longobardów wyruszających na podbój Italii, położonej na zachód od Dunaju Panonii.
  • 569 - Najazd 10 tysięcy Kutigurów na cesarską Dalmację.
  • 570 – Traktat pokojowy, w którym Cesarstwo uznało osiedlenie się Awarów w Panonii.
  • 575 – Przymierze cesarza Tyberiusza z kaganem Bajanem, zobowiązujący Awarów w zamian za roczny trybut w wysokości 80 tysięcy sztuk złota do spacyfikowania Sklawinów nękających ziemie Cesarstwa.
  • 578 - Najazd 100 000 Awarów na ziemie sklawińskie.
  • 582 – Zdobycie na Bizancjum Sirmium po dwóch latach oblężenia.
  • 584 – Opanowanie przez Awarów Singidunum i Viminacium na prawym brzegu Dunaju.
  • 585 – Najazd Awarów na ziemie Cesarstwa w kierunku Morza Czarnego aż po Anchialos. Zawarcie pokoju po podwyższeniu trybutu do 100 tysięcy.
  • 586 – Wspólne ze Słowianami oblężenie Tesaloniki zwinięte z powodu głodu i zarazy
  • 593 lub 595 – Wielka wyprawa na wschodnie Bałkany po Anchilaos i Herakleę.
  • 596 – Najazd na frankońską Turyngię i kolejny najazd na Dalmację zakończony ewakuacją Awarów nękanych przez wojska bizantyjskie.
  • 598 – Zwycięska kampania Awarów w Dobrudży, zakończona zawarciem pokoju z powodu zarazy nękającej Awarów. Ustalono podniesienie wysokości trybutu o kolejne 20 tysięcy sztuk złota oraz uznano Dunaj za rzekę graniczną pomiędzy obydwu państwami.
  • 599 lub 600 – Zwycięska kampania armii bizantyjskiej, która w kilku bitwach pokonała Awarów, przeprawiła się przez Dunaj i dotarła w rejon Cisy i Temeszu.
  • 602 – Atak Awarów pod dowództwem Apsicha na sprzymierzonych z Bizantyjczykami Antów. Najazd na bizantyjską Trację i wspólnie z Longobardami i Słowianami na Istrię.
  • 603 – Pokój z Bizancjum w zamian za podwyższony trybut.
  • 614 – Oblężenie Tesaloniki. Zdobycie wspólnie ze Słowianami Salony i opanowanie ziem nad Adriatykiem.
  • 619 – Próba porwania cesarza bizantyjskiego Herakliusza w trakcie zawierania pokoju z kaganem.
  • 622 – Rajd awarski pod Konstantynopol. Kolejny pokój podnoszący trybut do 200 tysięcy.
  • 626 – Wielkie oblężenie Konstantynopola w porozumieniu z Persami, zakończone 10 sierpnia rozbiciem flotylli łódek słowiańskich przez flotę grecką i zwinięciem oblężenia.
  • 623/624 - Bunt Słowian zamieszkałych w granicach kaganatu oraz powstanie na Morawach i w północnej Panonii Państwa Samona istniejącego do ok. 659 roku.
  • 630 – Walki związanych z wyborem nowego kagana pomiędzy Awarami jak i Bułgarami zakończone klęską i exodusem Bułgarów.
  • 635 – Klęska w wojnie z chanem Wielkiej Bułgarii Kubratem i utrata ziem na wschodzie nad Morzem Czarnym
  • Lata 30. VII wieku – Migracja Serbów i Chorwatów na północne Bałkany, wyparcie Awarów znad Adriatyku.
  • Lata 70. VII wieku – Zwycięskie walki Bułgarów Asparucha z Awarami i wyparcie ich znad dolnego Dunaju.
  • 663 – Zwycięska interwencja Awarów na prośbę króla Longobardów Grimoalda I we Friulu.
  • 741/742 – Klęska w wojnie z Bawarami o zwierzchnictwo nad ziemiami Słowian karantańskich.
Plik:Gardiner814.jpg
Ryc.Królestwo Awarów ok. roku 814, cc wikimedia
  • 782 – Demonstracja zbrojna na granicy państwa Franków.
  • 787/788 – Najazdy Awarów na Bawarię i frankoński Friul, obydwa zakończone klęską.
  • 791 – Kampania wojenna Franków przeciw Awarom od południa i zachodu, poprowadzona wzdłuż Dunaju po ujście Raby do Dunaju, zakończona utratą przez Awarów pasa granicznego na zachodzie – Lasu Wiedeńskiego.
  • 792 – 795 – Wojna domowa w kaganacie. Złupienie przez Franków głównego ringu awarskiego – gdzie znajdował się skarbiec państwa.
  • 795 – Atak Franków na główną twierdzę Awarów pomiędzy Dunajem a Cisą i ostateczne splądrowanie skarbca.
  • 797 – Powstanie Awarów przeciw Frankom, stłumione przez Eryka księcia friulskiego
  • 799 – Kolejne powstanie Awarów, stłumione przez Franków
  • 802 – 803 – Ostatnie powstanie Awarów. Po początkowych sukcesach zakończone ostatecznym zwycięstwem Franków.
  • 805 – Chrzest nowego kagana Awarów za przyzwoleniem Franków.
  • 804 – 807 – Opanowanie terenów na wschód od Dunaju: nad Cisą po południowy Siedmiogród przez Bułgarów Kruma.
  • 811 – Interwencja Karola Wielkiego w konflikt pomiędzy zależnymi od Franków plemionami awarskimi i słowiańskimi.
  • 822 – Ostatnia informacja o posłach Awarów jako przedstawicielach samodzielnego państwa na sejmie we Frankfurcie.

Teorie n/t pochodzenia Awarów

Najstarsza teoria dotycząca pochodzenia Awarów, sformułowana w 1758 roku przez Josepha de Guignesa, a współcześnie rozwinięta przez A. Kollautza i H. Miyakawę, wiąże pochodzenie Awarów z plemieniem Rouranów. Rouran byli federacją plemion zamieszkującą terytoria pomiędzy Jeziorem Bałchasz i Tienszanem na zachodzie a wzniesieniami Wielkiego Chinganu na wschodzie. Specjalizowali się w łupieżczych wyprawach na Cesarstwo Chińskie. Okres ich dominacji trwał około 200 lat, od połowy IV wieku do 552-555 roku, kiedy to zupełnie rozbili ich dawni poddani – Turkuci[2].

Autorzy teorii powołują się zasadniczo na 5 przesłanek przemawiających za takim pochodzeniem Awarów:

  • Źródła chińskie podobnie jak Teofilakt mówią o schronieniu się odłamu Rouranów na obszarze północnych Chin. W relacji Teofilakta mówi się o mieście Tabgač, do którego uciekli War i Hunni. Nazwa Tabgač, wywodząca się od panujących w V i VI wieku w północnych Chinach Tabgaczy, była tureckim określeniem północnych Chin.
  • Cechą charakterystyczną Rouranów były noszone przez mężczyzn warkocze.
  • Chińska nazwa tego plemienia stanowić ma odpowiednik mongolskiego abarga – co oznacza „węże”, „wężowe ruchy” i może stanowić aluzję do warkoczy jak i zwierzęcia totemowego jednego z klanów.
  • Za pochodzeniem Awarów od Rouranów przemawia również porównanie dat. W 555 roku Rouran zostali rozbici przez Turkutów. W 558 roku pojawili się na przedwzgórzu Kaukazu i na dworze w Konstantynopolu.
  • Wreszcie zaciekłość z jaką kaganowie tureccy wypowiadają się o Awarach wskazuje na zadawnioną nienawiść. Podstawy do takich uczuć mieli niewątpliwie Turkutowie w stosunku do Rouranów. Korzystali wprawdzie ze schronienia na terytorium ich kaganatu, byli jednak przez pokolenia traktowani z pogardą jako wyrobnicy zajmujący się wytapianiem metalu[2].

Autorzy teorii rourańskiej odrzucają relację Teofilakta o przejęciu przez plemiona War i Hunni nazwy Awarów od prawdziwych Awarów. Ich zdaniem War i Hunni to Warchonici - oboczne (tureckie lub sogdyjskie) określenie odłamu Rouranów. Nazwa Awarowie powstała w wyniku przekształcenia tych obcych nazw[2].

Terytoria federacji Rouran i Heftalitów, wedle głównych teorii ojczyzny Awarów, cc wikimedia

Najpoważniejszym zarzutem podnoszonym przeciw tej teorii jest brak jakichkolwiek informacji w źródłach chińskich o ucieczce Rouranów z terenu Chin na zachód[7]

Czy Awarowie mogli być Białymi Chorwatami? Dyskusja. 


Komentatorzy przypominają że Wojciech, misjonarz katolicki, był białochorwackim wielmożą, a państwo z którego pochodził, Księstwo Libickie, było ziemiami na których do dziś przetrwał tzw. "język leski" lub "mowa leska". Inni łączą Harii, lud w starożytności wymieniany jako zamieszkujący besprzecznie na ziemiach obecnej Polski, z nazwą Chorwaci. 

Autor, użytkownik Herod (forum Histmag.org) analizując ten temat pisze:

 Nowatorskie teorie, które burzą istniejące wyobrażenie na dany temat naturalnie budzą sceptycyzm i tak też jest z teoriami dotyczącymi Awarów i ich pochodzenia.
Chciałbym jednak byśmy zdali sobie sprawę na czym w rzeczywistości opierają się teorie na ich temat.
Mamy do wyboru w zasadzie dwie opcje:
1. Teoria o wschodnim, niesłowiańskim pochodzeniu Awarów oraz ich przybycie do Europy w VI w. n.e.
2. Teoria o środkowoeuropejskim pochodzeniu Awarów oraz zaliczanie ich do ludów słowiańskich, a konkretnie Chorwatów.

Teoria pierwsza została stworzona w XVIII w. przez Josepha de Guignesa. Zakłada ona utożsamianie Awarów z ludem Zouzan mieszkającym w dalekiej Azji.
Ponieważ źródeł na ten temat brakuje, to też w większości dominują w tej teorii same domysły, gdyż żadne źródło nie nazywa Zouzanów, ani żadnego innego ludu w Azji Awarami, ani też nie wspomina o ich migracji na zachód.
Teoria powyższa w zasadzie bazuje na jednym, niestety dość bałamutnym przekazie Teofilakta Symokatty. Wspomina on o jakichś „Turkutach”, którzy podporządkowali sobie wszystkie plemiona Ogur mieszkające nad rzeką Itil. Owych Turkutów można utożsamiać z powstającym w tym miejscu i czasie państwem Chazarów (Kozarów/Kozaków).
Jakaś grupa zwana przez Teofilakta pseudo-Awarami zrzuciła  zwierzchność owych „Turkutów” i „wpadła do Europy”.
Natomiast właściwych Awarów nazywa Teofilakt najwaleczniejszym z ludów scytyjskich.
Po pierwsze nie ma ani słowa o dalekiej Azji i Zouzanach. Ta teoria odpada, jako zupełnie bezpodstawna.
Wyjaśnić też należy zwrot „wpadli do Europy”. Nie chodzi tu bynajmniej o kontynent europejski jakby się mogło wydawać. Grecy nazywali Europą posiadłości Bizancjum na Bałkanach, czyli w europejskiej części tego państwa np. Prokop z Cezarei pisał:

„Czy więc Sklawinowie przyszli tam za namową Tutilasa, czy niezależnie od niej, nie umiem powiedzieć; w każdym razie podzieliwszy się na trzy oddziały, dokonali ci barbarzyńcy niebywałych spustoszeń w całej Europie (...)”

Następnie trzeba wyjaśnić kim byli owi pseudo-Awarowie. Już Ptolemeusz w II w. wspomina gdzieś w okolicach Dniepru i Donu o ludzie nazywanym Sawarami. Ten sam lud u Jordanesa nosi miano Savirów, Sabirów lub Avirów, Ovarów. Ci Savirowie/Sabirowie łudząco przypominają nazwą słowiańskie plemiona Serbów i Siewierzan mieszkających między Dnieprem i Donem.

Według Nestora płacili oni daninę Chazarom (przekaz Nestora jest czymś w rodzaju przepowiedni upadku Chazarów, gdyż Słowianie przynieśli miecz jako daninę, a Chazarowie widząc, że Słowianie mają lepszą broń stwierdzili, że kiedyś to oni będą podlegać Słowianom). Również arabski kronikarz Al Masudi przy opisie obyczajów Serbów połabskich wspomina, że podobne zwyczaje mają Słowianie mieszkający w państwie Chazarów.

Potwierdza on ta informację następującymi cytatami: 

” Pełniło też z nim straż 300 Antów, których Jan pozostawił tam poprzednio na prośbę Tullianusa, bo ci barbarzyńcy lepiej niż ktokolwiek inny nadają się do walki w trudnym terenie. Skoro dowiedział się o tym Tutilas, uznał, że nie warto posyłać tam Gotów (...)
„Antowie dzięki swemu męstwu, a także i trudnemu terenowi, który ich wspierał, razem z wieśniakami Tullianusa zmusili przeciwników do ucieczki.”

(Prokop z Cezarei „Historia wojen”)

Wkrótce jednak (ok. 550 r.) wybucha bratobójczy konflikt sklawińsko – antyjski:
 „W jakiś czas później Antowie i Sklawinowie pokłóciwszy się między sobą rozpoczęli wojnę, w której Antowie ponieśli klęskę.” 

Rozrost kultury praskiej

W tym czasie zauważalny staje się wyraźny rozrost terytorialny kultury praskiej identyfikowanej z mieszkającymi nad górną Wisłą i Dniestrem Sklawinami.
W kierunku wschodnim kultura praska poprzez Wołyń sięga wówczas stopniowo środkowego Dniepru, na zachodzie rozprzestrzenia się przez Bramę Morawską i przez Czechy sięga górnej i środkowej Łaby. W kierunku południowym obejmuje Panonię.



W związku z tymi wydarzeniami pozostaje spadek znaczenia Antów i zarazem ponowne pojawienie się i wzrost znaczenia Awarów, identyfikowanych, m. in. Przez Konstantyna Porfirogenetę, Fredegara i Jana z Salonik, ze Sklawinami.
Awarowie/Awarinowie (Obrzy/Obrzyni) atakują kolejno Antów (podbijając, należące wg Fredegara do Antów, plemię Dulebów z Wołynia), następnie w 562 r. atakują na zachodzie Franków, gdzie osiada plemię Serbów (być może też przesiedlili wówczas część podbitych Dulebów do południowych Czech). Następnie uderzają na Gepidów w Panonii zajmując ich ziemie (powodem mogło być zerwanie umowy ze Sklawinami, pozwalającej Sklawinom przechodzić przez ziemie Gepidów w wyprawach na Bizancjum. Stało się tak za namową Bizantyjczyków, mimo niechęci Gepidów).
Czas i kierunki uderzeń Awarów dość wyraźnie wskazują punkt wyjścia tych wypraw, a mianowicie ziemie Sklawinów i zarazem Awarinów nad górną Wisłą i Dniestrem, skąd jednocześnie rozprzestrzenia się kultura praska.



Poczyniłem też inne spostrzeżenie, otóż u źródeł Wisły znajduje się dziś na pograniczu polsko – słowackim region o nazwie Orawa, zwany też Arwa – (Ch)arwa. Charwacja – tak też nazywa się legendarna kraina, z której wyruszył do nowej ojczyzny eponim Czech wraz ze swym ludem. 

 Etymologia Awarów/Obrów i Chrobatów wg autora jest tożsama:

 
Nazwę można podzielić na dwa człony Ab-Ar.
Ab – z, od (o miejscu – od strony.....), przed, przeciw (przy czasownikach znaczących chronić, bronić)
Ar/Ara - góra, wzniesienie, stos, obrona, schronienie
Arx – wzgórze warowne, wzniesienie, wierzchołek
Ab – Ar znaczy „z gór”. 
Abarowie – Górale

Ober/Over – górny, górować
Obrzy – Górale

Chrbat/hrbat/hrebet – grzbiet (górski)
Hora – góra
Chrobaci/Chorwaci – Górale

Obr – olbrzym
Chrobry – wielki, waleczny
Chrobry (lub wg Słownika etymologicznego A. Brucknera – Chobry) po czesku jest chrabry, chabry, po chorwacku hrabry, a po serbsku, co ciekawe chrabar.
Obry – Chrobry – wielki, ciężki, olbrzymi 

 

Autor ten przywołuje słowa Teofilakta:

„Spośród plemion scytyjskich bowiem plemię Awarów jest najwaleczniejsze.”

Przypomina też przekaz Kosmografa z Rawenny o pochodzeniu Słowian (Sklawinów):

”Około szóstej godziny nocy (kierunek świata) jest ojczyzna Scytów, skąd wywodzi się plemię Słowian. (...)
Około siódmej godziny nocy jest ojczyzna Sarmatów.

autor wpisu: Herod wg   http://histmag.org/forum/index.php?topic=10097.0 

Użytkownik Swawrilo (na tym samym forum) pisze:

Jest takie dzieło pt. De Antichristo z 1605 roku na stronie 537 streszcza Teofilakta, mamy jakieś miasta czy miejsca Taugast czy Tarniach z tym ostatnim wiąże się kult wody i ognia, który bez wątpienia jest kultem irańskim jaki i słowiańskim, u Turków traktowany jest tylko jako irańskie zapożyczenie, podobne nazwy to Tugost mieliśmy w Czechach, nazwa Tarniach podobna do Tarnowa.

http://books.google.pl/books?id=sDBEAAAAcAAJ&printsec=frontcover#v=onepage&q&f=false

Rosjanie w dawnych pismach pisali, że Grecy nazywali ich Ludojadami (Antowie-Antropofagi), Melanchlaeni też mieli budzić grozę i odpowiadają Awarom-Harom o czarnych tarczach ("walczyli nocą, budząc trwogę już samym wyglądem i marą żałobnego wojska" ) na w/w mapie Pomponiusza Meli siedzą przy Wiśle powyżej Neurów.  

Zaprzeczenie tej teorii

Tej miłej teorii (Chorwaci to Awarowie) zdecydowanie przeczy jednak pewna wzmianka. Cesarz Konstantyn VII Porfirogeneta opisując ówczesną krainę około roku 945 n.e. lokuje ją między ówczesnymi Węgrami i Cesarstwem Niemieckim, cały ten kraj nazywając Białą Chorwacją. Miała ona być odległa od Morza Czarnego o 30 dni drogi. Mieszkańcy mieli być poganami i dysponować ogromnym terytorium.

“Nazwisko Chrobatów było znajome jeszcze w IX wieku za Konstantyna Porfirogenita, który o nich tak pisze w księdze de administrando Imperia w rozdziale XXX. i XXXI. Chrobaci mieszkali wtenczas, (to jest za Herakliusza) za Babigoreą gdzie teraz są Belo-Chrobaci, (i na drugiem miejscu mówi) inni zaś Chrobaci, od tych którzy do Dalmacyi weszli, mieszkali ku Francyi, nazywali się Belo-Chrobaci, to jest biali, mający własnego Księcia. Hołdują zaś Ottonowi W. panującemu nad Francyą, która jest i Saxonią; są oni poganie, a z Turkami[3] ligę i przyjaźń trzymają. Tenże na innem miejscu Chrobatowie, którzy w Dalmacyi siedzą, od Chrobatów białych niechrzczonych początek wiodą, którzy za Turcyą przy Francyi siedzą, a ze Słowianami Serbami graniczą. Nakoniec powiada: ‘wielka zaś Chrobacya, która się białą nazywa, do dnia dzisiejszego chrzczona nie jest, tak jako i sąsiedzi jej Syrbowie. Jazdy i piechoty nie ma tak wiele jak Chrobacya Chrześcijańska, dla częstych napadów od Franków”[Historya narodu polskiego wg Adama Naruszewicza (biskupa k. rzymsk.-kat.)]

W rozdziale XXXI, na karcie 79 autor opisuje historię która zdarzyła się po roku 611 n.e. Otóż mieszkańcy Białej Chorwacji uprosili u Herakliusza prawo do wygnania z Dalmacji Awarów, w zamian za zgodę na zasiedlenie tej prowincji rzymskiej. Wg historyków analizujących te doniesienia historyczne, to właśnie z terenów obecnej Polski miało miejsce zasiedlenie Chorwacji przez część narodu słowiańskiego. Przywódcy o imionach Kluk, Lobel, Kozentz, Muchło, Chrobat oraz dwie siostry: Buga i Fuga, mieli być przywódcami grupy plemion prowadzących kilkuletnią wojnę z Awarami, których częściowo pobili, a częściowo sobie podporządkowali. WIęc te dwie grupy etnicze walczyły ze sobą. Śladów zaginionych w historii Awarów należy więc szukać dalej.

ok.626 - ok.641

Klukas, Lobel, Kosjenc, Muhlo, Hrvat oraz Tuga, Buga

Pięciu braci i dwie siostry, wodzowie plemienni

ok.626 - ok.641

The seven siblings lead the Croats from the area around Krakow in Poland into the Balkans. They are invited by Byzantine Emperor Heraclius to help him fight the Avars. The Croats receive their present-day lands to settle as a reward. This is a typical Roman foedus relationship, illustrated by tenth century Emperor Constantine VII Porphyrogenet: 'De Administrando Imperio' (On Ruling The Empire), Chapter 31). Unfortunately, the Slav presence in Dalmatia and Istria leads to the destruction of churches, and Pope John IV, a Dalmatian, is forced to pay large sums of money to free prisoners. The relics of some of the more important Dalmatian saints are interred in Rome. 

 wg http://www.historyfiles.co.uk/KingListsEurope/EasternCroatia.htm 

 

opr. Adam Fularz na podst. Wikipedii

  1. W. Szymański: Awarzy. Węgrzy. s. 25-26.  
  2. W. Szymański: Awarzy. Węgrzy. s. 27-28.  
  3. Paweł Diakon - Historia Rzymska, Historia Longobardów, przekład I. Lewandowski, Dom Wydawniczy PAX, Warszawa 1995.
  4. Kronika tzw. Fredegara [w:] Greckie i łacińskie źródła do najstarszych dziejów Słowian, cz. 1 (do VIII w.), przekład i opracowanie M. Plezia, Poznań-Kraków 1952 (Prace Etnologiczne t. III)
  5. Kronika Wielkanocna [w:] Testinomia najdawniejszych dziejów Słowian. Seria grecka, z. 2, wydali A. Brzóstkowska, W. Swoboda, Warszawa 1995.
  6. Grzegorz z Tours - Historie. Historia Franków, tłumaczenie K. Liman, T. Richter, wstęp i oprac. D. A. Sikorski, Wyd. Benedyktynów, Tyniec-Kraków 2002, s. 491.
  7. Teodor Synkellos [w:] Testinomia najdawniejszych dziejów Słowian. Seria grecka, z. 3, wydali A. Brzóstkowska, W. Swoboda, Warszawa 1995.
  8. Jerzy Pizyda, Wojna awarska [fr.], [w:] Testimonia najdawniejszych dziejów Słowian. Seria grecka, z. 2. Pisarze z V-X wieku, wyd. i przeł. Alina Brzóstkowska i Wincenty Swoboda, Ossolineum 1989, s. 244-250.
  9. Krzysztof Polek - Frankowie a ziemie nad środkowym Dunajem. Przemiany polityczne i etniczne w okresie merowińskim i wczesnokarolińskim (do poł. IX w.), Kraków 2007.
  10. Jerzy Rajman - Encyklopedia średniowiecza, Wyd. Zielona Sowa, Kraków 2006.
  11. W. Szymański: Awarzy. Węgrzy. Wrocław: Ossolineum, 1979. ISBN 83-04-00256-9.
  12. Wolfgang Tarnowski - Rycerze, z serii "Co ? i Jak ?" t. 21, Wydawnictwo ATLAS, Wrocław 1995.
  13. Menander,Fragmenta Historicum Graecorum